TeAr.gr

alt


Ενας ιστότοπος που δεν υπαρχει πια online!

Έγραφα:

Τα δάκρυα είναι τα μαργαριτάρια της ψυχής, είναι το μαξιλαράκι μεταξύ τρέλας και λογικής.

Το ξέσπασμα, η αντίδραση, η δήλωση συναισθημάτων.

Μια μαντινάδα λέει «Μάτια που εύκολα γελούν μα και μπορούν να κλάψουν είναι τα μάτια που κοιτούν και δεν μπορούν να βλάψουν»


Είναι δύσκολο να κρατήσουμε την ανθρωπιά μας ζωντανή, και τα ειλικρινή δάκρυα είναι η απόδειξη της ύπαρξής μας.

Αν όμως νομίζετε ότι θα βρεθείτε στην σελίδα μας και θα πνιγείτε στο κλάμα, είστε γελασμένοι!!!

Ξέρουμε να δακρύζουμε από λύπη και πόνο, αλλά και να γελάμε μέχρι δακρύων!!

Στόχος να παραμείνουμε Άνθρωποι


Ένα είναι βέβαιο, και μπορούμε να το υποσχεθούμε, δεν θα τα κάνουμε ¨μούσκεμα¨ και θα μείνουμε μια καλή παρέα για όσο εσείς το επιλέξετε!!!


Πέρασε κι αυτό, άφησε το στίγμα του ή όχι; Ποιος ξέρει άραγε....



Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Μνημόνιο: Είναι καλό ! (;;)

alt

alt


Γράψτο!  Έτσι μου είπε η φιλενάδα μου που τόσο καιρό μοιραζόμαστε τα γεγονότα των συναρπαστικών μας ημερών και εγώ... χατήρι δεν χαλάω!

 

Τι μου ήρθε και της είπα κι εγώ.. !
Έβλεπα ένα βίντεο από τα πολλά, που δείχνουν τις συγκρούσεις μεταξύ πολιτών και ΜΑΤ. Και έκανα χιλιάδες σκέψεις!

Εμείς δεν είμαστε χώρα! Είμαστε πλέον σαν ένα λούνα παρκ, που τα έχει όλα!

Έχει τα συγκρουόμενα (πολίτες-ΜΑΤ), τη ρόδα (πολιτικοί που αλλάζουν ορόφους σε πολυκατοικίες-πολιτικά κόμματα), έχει τούνελ του τρόμου (κάθε φορά που γίνονται διασκέψεις-συσκέψεις για να παρθούν αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς), έχει μπαλαρίνα (να είναι καλά η Μέρκελ, οι συνέταιροι της και οι εντολείς της που μας κοπανάνε ως χταπόδια), έχει και μαλλί της γριάς (... και του γέρου μαζί) που όμως το χάνει σιγά σιγά με όλο αυτό που τραβάει η έρημη.

Αμάν πια η γκρίνια για το μνημόνιο, μα τέλος πάντων τι σας έχει πιάσει;

Ένα έχω να πω. Λένε ότι ο χρυσός μας φέρνει πιο κοντά. Σιγά!! Όσοι το λένε, δεν δοκίμασαν το μνημόνιο.
Αγάπες μου, σκεφθείτε ΠΟΣΟ κοντά μας φέρνει όλο το πακέτο (μνημόνιο-υπογραφές και τα παρελκόμενα του).

1. Οι οικογένειες έρχονται κοντά: Τόσο καιρό έβλεπες τα παιδιά να αγνοούν τους γονείς και να φεύγουν για να νοικιάσουν λέει δικό τους διαμέρισμα, να έχουν την ανεξαρτησία τους.

- Πού πας παιδί μου; χτυπιόταν η Ελληνίδα μάνα. Ποιός θα σου μαγειρεύει; Ποιος θα σε πλένει; Ποιος θα νοιάζεται για σένα;

Έρχεται λοιπόν το μνημόνιο και το πρόβλημα λύθηκε!

Το παιδί (καθότι άνεργο, πού λεφτά για πάγια έξοδα) επιστρέφει στη μανούλα. Η ελληνίδα μάνα ικανοποιείται (αν και ζορίζεται αφού της έκοψαν την σύνταξη και δεν μπορεί να φτιάξει λιχουδιές για το καμάρι της, οπότε περιορίζεται σε παραδοσιακές συνταγές - φασόλια, φακές, σούπες - και με αυτόν τον τρόπο προάγεται κι η Ελληνική κουζίνα).

Όσο για τον πατέρα, αν και βρίσκεται σε προχωρημένη σήψη... εχμ... ηλικία ήθελα να πω, καλείται για μια ακόμη φορά να παλέψει να φέρει το μεροκάματο στο σπίτι (επειδή όμως δεν βρίσκει δουλειά έχει κάνει σύστημα να ενημερώνεται που μοιράζουν δωρεάν κρέας, πατάτες, κρεμμύδια κ.α. και είναι από τους πρώτους εκεί) και περήφανος μπορεί να πει ότι τα καταφέρνει ακόμη.

2. Οι πολίτες έρχονται κοντά μεταξύ τους αλλά και με το κράτος: Οι πολίτες έχουν εσωτερική φλόγα. Αποφασίζοντας να την εξωτερικεύσουν σε διαδηλώσεις, βάζουν φωτιά στα κτήρια. Το κράτος με τη βοήθεια των ΜΑΤ βοηθάει να συσφίξουμε τις σχέσεις, ρίχνοντας δακρυγόνα ώστε να ευαισθητοποιήσει τον πολίτη να κλάψει για τα μάρμαρα του Συντάγματος που έσπασε.

Ο έφηβος πολίτης αποφασίζει να πετάξει νεράτζια και πετρούλες στα ΜΑΤ γιατί δεν του αρέσει να κλαίει και τα ΜΑΤ επειδή δεν θέλουν να έχουν υποχρέωση, του πετάνε χημικά για να ξοφλήσουν το πάρε-δώσε.

3. Τα κόμματα έρχονται πιο κοντά: Τι συνεργασία μέγιστη ήταν αυτή που μας προέκυψε λόγω μνημονίου!

Σκεφτείτε.. χρόοοοοοοονια ολόκληρα η μπλε δεξιά κυνηγούσε την κόκκινη αριστερά, φυλακές, εξορίες, καταδιώξεις, φακελώματα κ.α. συναφή.

Επίσης η colorful άκρα δεξιά είχε ανοιχτή κόντρα με τον πράσινο ήλιο. Άλλη αντιπαλότητα που ήταν εμφανής ήταν το οικονομικό και το πολιτικό κομμάτι της χώρας (που μεταξύ μας έμοιαζε λίγο με αυτό που συμβαίνει στο θέατρο σκιών - ο καραγκιόζης σφαλιαρίζει συνεχώς τον Χατζηαβάτη αλλά ταυτόχρονα είναι τα καλύτερα φιλαράκια ΚΑΙ στις απατεωνιές).

 Όμως φίλοι μου αγαπημένοι, (γεια σας και χαρά σας που έλεγε ο αείμνηστος Οικονομίδης) αυτό τώρα πια δεν υπάρχει.

Είδαμε την μπλε δεξιά να αγκαλιάζει την κόκκινη αριστερά, τον πράσινο ήλιο να ανατέλλει για την colorful άκρα δεξιά και να της δίνει κι υπουργεία!
Έτσι όλοι μαζί ενίσχυσαν το μνημόνιο, αφού αποδεικνύεται τόσο καλό για την Ελληνική κοινωνία και μας φέρνει πιο κοντά.

4. Οι παγκόσμιοι ηγέτες έρχονται πιο κοντά: Και ποιοι δεν συνεργάστηκαν λόγω μνημονίου! Να η Μέρκελ με τον Σαρκοζί, να ο ΑΜΕΑ ο Σοϊμπλε (που καθόλου αλληλεγγύη δεν δείχνει στους ομοίους του σε αυτό τον τομέα στην Ελλάδα) με την Μέρκελ...

Τώρα που το σκέφτομαι, τρίγωνο μου κάνει, αν και ελπίζω να μην προκύψει εγκυμοσύνη!

Αυτοί που δεν βλέπω να έρχονται κοντά είναι οι λαοί με τους ηγέτες τους, αλλά πού θα πάει... θα καταλάβουν το καλό τους και θα έχουμε κι εκεί αποτέλεσμα. Απλά οι αγαπημένοι Τροϊκανοί έχουν λίγη φροντίδα ακόμη να δώσουν στην Ελλάδα και μετά, στοργικά θα στραφούν προς τους άλλους λαούς που δεν καταλαβαίνουν την χρησιμότητα του μνημονίου...

Έτσι φίλοι μου, απέδειξα νομίζω ότι το μνημόνιο είναι καλό!.

Φυσικά είμαι υπέρ του!
Ένας τόμος ΝΑ είναι... λες να μην είναι καλός;

Αρκεί να ξέρεις σημάδι! - που δεν ξέρουν όλοι, αλλά αν δοκιμάσουν πολλοί, μπορεί να πετύχει!!!

 

Ε.Σ.Ζ.




Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Αγάπησε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ

Καρδούλες, σοκολατάκια, τριαντάφυλλα, γεύμα, αρωματικά κεριά εσύ κι αυτός .... εσύ κι εκείνη....


Θυμόμαστε όλοι να δώσουμε η να πάρουμε δωράκια - οσοι τουλάχιστον έχουν κάποιο ταίρι - και να ευχηθούμε.

Θυμόμαστε την ημέρα που γιορτάζει ο έρωτας,  έστω κι αν αυτή την γιορτή την απολαμβάνουν οι καταστηματάρχες των παραπάνω προϊόντων περισσότερο απο όλους.

Θυμόμαστε όλοι όσοι δεν έχουμε Βαλεντίνα/ο να νιώσουμε αίσθημα απώλειας.

Αίσθημα... αυτό είναι επι μονίμου τοποθετημένο σε εξέχουσα θέση οταν είναι απών!

Θυμόμαστε τα πάντα γύρω απο τα συναισθήματα όταν δεν τα έχουμε και ξεχνάμε να τα εκτιμήσουμε όταν είναι στη ζωή μας και τα θεωρούμε δεδομένα πιστεύοντας οτι ετσι έπρεπε να είναι , κι ετσι θα είναι πάντα.

Λάθος! ΜΕΓΑ λάθος.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο, πόσο μάλλον οι άνθρωποι και ακόμη περισσότερο τα συναισθήματα που διαφοροποιούνται αναλόγως των περιστάσεων.

Γιορτάσε - εσύ οχι οι άλλοι - τα συναισθήματα σου. Αγαπήσε τον/την  αγαπημένο/η σου και δώσε του αυτό που αξίζει και που εισπράτεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, γιατι οι ερωτευμένοι γιορτάζουν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ .

Αγάπησε χωρίς τσιγκουνιές και καχυποψίες. 

Αλλωστε τι είναι ο έρωτας παρά ένα ρίσκο! Ακόμη κι αν ... στραβώσει να θυμασε 

Στην τελική.... οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!


Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

Around about social networks (facebook)

Η βόλτα μου στις σελίδες 'κοινωνικής δικτύωσης' - αν και δεν μπορώ να καταλάβω την εφαρμογή του όρου - αναπόφευκτα με κάνει παρατηρητή διαφόρων δρώμενων στα profile των 'φίλων'.

Δεν θα π

ω για profile που η ονομασία τους με προετοιμάζει για το τι θα δω περίπου,(π.χ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε. = θα περιμένω ενημέρωση για τα μπισκότα του ή έστω για την επικείμενη στρατιωτική του επανάσταση)  αλλά για profile με ονοματεπώνυμο, ή έστω με nick name.

 

Ενίοτε και με το μέτρο της λογικής που μου έχουν αφήσει τα τεκταινόμενα στην καθημερινότητα μου διακρίνω κάποια πράγματα και βγαίνουν αυθόρμητα συμπεράσματα.

 

Ξέρω ότι οι 'κακοί' θα αμφισβητήσουν την λογική μου, οι ενοχλημένοι θα με αντιμετωπίσουν με ειρωνεία και οι χαριτωμένοι φίλοι μου θα πούνε 'πέστα ντε'.

alt

Τους ΄κακούς' δεν τους υπολογίζω γιατί ότι κι αν έγραφα το ίδιο θα λέγανε, τους ενοχλημένους θα τους πω ότι καλό είναι να σκύψουν πάνω από τις πράξεις τους , τα λεγόμενα τους και μετά μπορούν να ειρωνευτούν ΚΑΙ εμένα, και στους φίλους λέω ότι καλό είναι να τα λέμε όλοι γιατί η μοναξιά δεν μου κάνει καλό!

 

Έλεγα λοιπόν ότι στη λίστα υπάρχουν πολλοί που οι δημοσιεύσεις τους δείχνουν κάποια χαρακτηριστικά τους, που βγαίνουν συμπερασματικά μέσα από αυτές τις  δραστηριότητες.

Έχω γράψει κατά καιρούς για τους ερωτοχτυπημένους, κάποιοι είναι έφηβοι που ας πούμε ότι δικαιολογούνται οι ίδιοι αλλά δεν θα έλεγα το ίδιο για τους γονείς τους, για τους μεγαλύτερους γεροντοέρωτες που είναι απλά η ξεφτίλα προσωποποιημένη δεδομένου ότι δικαίωμα έχουμε όλοι στον έρωτα, αλλά επιδειξίες αυτού του πιτσιρικά με τα φτερά και το τόξο στο profile από γυναίκες (κυρίως) αλλά και άντρες αφού έχουν πατήσει τα αντα,ηντα κλπ... έλεος!

 

Υπάρχουν κι αυτοί που προβάλουν την δουλειά τους, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί,  χειροτέχνες (ξέρετε... αυτοί που κάνουν διάφορα χειροποίητα λόγω ανεργίας - και από μόνο του αυτό είναι σπουδαίο και μπράβο τους-  και νομίζουν ότι θα βρουν πελάτες) αυτοί λοιπόν όταν γίνεται με μέτρο είναι θεμιτό, και ως ένα σημείο ενημερωτικό.

Όμως... ΟΜΩΣ φίλοι μου, όλα έχουν ένα μέτρο!

Οι συνεχείς δημοσιεύσεις καθ΄ολη την διάρκεια της ημέρας μιας δουλειάς σας είναι με πολύ κομψό τρόπο ειπωμένο : Ε Ν Ο Χ Λ Η Τ Ι Κ Ο !!!

Δεν είναι 5 δεν είναι 10 δημοσιεύσεις... είναι άπειρες!

Μπαίνω η έρημη να δω τι έγινε κατά την απουσία μου και έχω την εντύπωση ότι δεν έγινε τίποτα αφού βλέπω ξανά και ξανά την ίδια δημοσίευση από το ίδιο άτομο...

Μήπως δεν έχω άλλους 'φίλους' στη λίστα? τι στο καλό γιατί βλέπω μόνο αυτόν/η? 

Ok.. το εμπεδώσαμε!

Είσαι σπουδαίος/α είσαι γνωστός/η στον κύκλο των φτασμένων(?), είσαι η προσωπικότητα στις προσωπικότητες, εγώ τι φταίω?

 

Βέβαια, τέτοιες συμπεριφορές οδηγούν σιγά σιγά στο 'άντε γεια' γιατί ως γνωστό είμαι και λίγο 'να φύγετε να πάτε αλλού'!

 

Εντάξει θα μου πείτε... μόνο στραβά βρίσκεις εσύ να παρατηρήσεις?

Όχι! ομολογώ ότι μ΄αρέσει να σας λέω την γκρίνια μου, αλλά γίνονται και άλλα που είναι άξια να τα παρατηρείς.

Έχω φίλους που είναι ολόκληρες οικογένειες!

Θεωρώ τιμή μου και νιώθω πραγματικά όμορφα να βλέπω να συστήνουν οι γονείς να κάνω φίλους τα παιδιά τους.

Ξέρω ότι σε όποια πτυχή της ζωής του ένας γονιός προσέχει τις 'συναναστροφές' του παιδιού του, γι αυτό και νιώθω τόσο όμορφα, ίσως να είναι και λίγο επιβεβαίωση σε μένα ότι διατηρώ μια ευθεία όπως θα ήθελα.

 

Επίσης ανδρόγυνα ή και ζευγάρια που έχουν την αγάπη ή τον έρωτα τους αλλά δεν τον 'διασύρουν' και εκφράζουν μεν στο profile τους τα αισθήματα τους αλλά με πολύ διακριτικό τρόπο και το μόνο που μπορείς να σου 'βγάλει' μια τέτοια δημοσίευση είναι ένα τρυφερό χαμόγελο.

 

Σημαντικοί φίλοι κι αξιόλογοι επίσης είναι αυτοί που χρησιμοποιούν το μυαλό τους σε σωστή αναλογία με το χιούμορ που έχει αποτέλεσμα μια συνταγή πολύ "νόστιμη"!

Πραγματική ευλογία!

Να είστε καλά εσείς που σε στιγμές που όλοι έχουμε ανάγκη - ίσως κι εσείς- να νιώσουμε ανάλαφροι κάτω από το βάρος που μας φόρτωσε η εποχή μας, μου χαρίζουν το χαμόγελο!

 

Υπάρχουν κι οι ξενόγλωσσοι, έχω όλες τις φυλές! σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Η εξέχουσα περίπτωση είναι ενός φίλου από την Ισπανία, δεν θα ξεχάσω ( κάποια στιγμή  που είχα βάλει το χαρακτηριστικό μαύρο κορδελάκι σαν avatar λόγω των πρώτων ανακοινώσεων της ελληνικής κυβέρνησης του ξεπουλήματος της αξιοπρέπειας μας σαν πολίτες, άτομα, εργαζόμενους, ηλικιωμένους κλπ) που μου έστειλε pm ενώ δεν είχαμε πει ούτε μία λέξη μέχρι εκείνη τη στιγμή - σε πια γλώσσα άλλωστε - και με ρωτούσε αν μου συνέβει τίποτα, κι επειδή είχε βγάλει συμπέρασμα οτι ίσως είχα χάσει κάποιον δικό μου άνθρωπο μου έλεγε παρηγορητικά λόγια. Jose πολύ χαίρομε που σε έχω φίλο, και εσένα και την γυναίκα σου Cesilia.

 

Άφησα τελευταίους αυτούς που είναι μουσικόφιλοι.

Είμαι κι εγώ, κάνω δημοσιεύσεις στο profile μου και παράλληλα πολλές φορές ακούω τα τραγούδια που βάζουν εκείνοι στο δικό τους profile.

Παιδιά καταλαβαίνω ότι βολεύει το να βάζεις έναν τραγουδιστή/στρια στην αναζήτηση του youtube και να παίρνεις τα αποτελέσματα που σου βγάζει με την σειρά και να κάνεις δημοσιεύσεις - παράκληση - μην το κάνετε!

Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να σας κάνει 'αόρατους' κάποιος που δεν έχει τις ίδιες μουσικές προτιμήσεις (αν αυτό δε ανήκει σε λαϊκόσκυλοδημοτικό ρεπερτόριο το πιο πιθανόν είναι να είμαι ανάμεσα τους  κι εγώ)

Λεπτομέρεια 1: Like στο τραγούδι δεν σημαίνει ότι σας φλερτάρει κάποιος/α !

Λεπτομέρεια 2: Αν βάλω ένα τραγούδι "Κλαίει η μάνα μου στο μνήμα" δεν σημαίνει οτι πρέπει να παρηγορήσεις εμένα ή την μάνα μου (θεός να την συγχωρέσει ) !

Λεπτομέρεια 3: Αν το τραγούδι είναι "Σε ερωτεύτηκα τρελά" δεν σημαίνει ότι απευθύνεται σε εσένα ΠΡΟΣΩΠΙΚΆ! ούτε καν ότι είμαι όντως ερωτευμένη... απλά μου αρέσει κάτι στο συγκεκριμένο τραγούδι ή και όλο το τραγούδι!!!

 

Σταματάω εδώ!

Σας ζάλισα?

Αν ναι youpiiiiiiii τα κατάφερα πάλι :D

Αν όχι stay tuned και ...που θα πάει, θα τα καταφέρω την επόμενη φορά!! Γιατί θα υπάρξει.. κι αυτό είναι απειλή!

 

 


Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Merry xmas & ... μακριά από τα pc!

alt

Ημέρες εορτών.. πριν τα Χριστούγεννα κι όλοι έχουν φύγει για κάπου να διασκεδάσουν.

Όμως ένα πλάσμα στο σπίτι κινείται αργά μαζί και το ποντίκι του υπολογιστή...

Είσαι εσύ? Τώρα ρίχνεις μια τελευταία ματιά στη δουλειάς σου, τώρα τσεκάρεις τα email σου.

Τα μάτια γυάλινα από τις πολλές ώρες στο pc και το αναγκαστικό περπάτημα ήταν κουραστικό στα μαγαζιά για να πάρεις δώρα ανάμεσα σ΄αυτά και το αρκουδάκι της 15χρονης ανιψιάς σου .. (συμβουλή: iphone ήθελε ανόητε!)

Είμαστε σκλάβοι στους υπολογιστές και γενικά ότι συσκευές μας δίνουν την δυνατότητα να επικοινωνήσουμε μακρυά από την ανθρώπινη επαφή.
Έρευνες λένε ότι είμαστε δέσμιοι, δεν είναι απλά ένα δικό μου συμπέρασμα, βέβαια, είναι για τους Αμερικάνους η έρευνα, αλλά μήπως υπάρχει διαφορά? .. κι αν ναι, πόση?
Λέει η έρευνα λοιπόν ότι στην διάρκεια των 'διακοπών' το 59% των ενηλίκων ελέγχουν τα επαγγελματικά τους email (όπως καλή ώρα τα Χριστούγεννα) και 
μάλιστα το 28% από αυτούς το ελέγχει πάνω από μία φορά την ημέρα.

Οι Χριστουγεννιάτικες διακοπές είναι δύσκολο πράγμα στην εποχή μας με την οικονομική κρίση, και η εμπορευματοποίηση των ημερών αφαιρεί πολύ απο τη 'μαγεία' τους, επίσης υπάρχει γενική διαπίστωση ότι τελικά ο Αη Βασίλης δεν υπάρχει (συγνώμη για κάποιους που το μαθαίνουν από εμένα!) .

Τέλος πάντων μεγάλα παιδιά είστε, ξέρετε τι να κάνετε ... ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΟΜΩΣ! Άντε.. 

Break News : γεννήθηκε και φέτος ο Χριστός!
πηγή πληροφόρησης: Βηθλεέμ
Ανταποκριτής: Άστρο

Καλά Χριστούγεννα 


Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Break News

alt




Συνελήφθη 

πριν από λίγο γέρος 

στην Κυψέλη με 

μικροποσότητα σύνταξης


Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Καμπανίτσες χριστουγενιάτικες, χιόνι, Αγιος Βασίλης κ.α. εποχιακά

alt

Τα Χριστούγεννα είναι μαγική καραμελένια γιορτή!

Νιώθει κανείς να πλέει στην αγάπη, το φως, στα χρώματα και στις μελωδίες.
Οι γλυκιές μυρωδιές από τα 'γλυκά' που κυκλοφορούν στον αέρα σε κάνει να νιώθεις ότι είναι σπιτική γιορτή.
Τα δώρα που όλοι ανταλλάσσουμε μεταξύ μας δίνει την όμορφη νότα της σπατάλης του "μια φορά το χρόνο" είναι, που μας κάνει να νιώθουμε, παρ' όλες τις δυσκολίες, άρχοντες.

Ζώ και εγώ στην κοινωνία των δικτυακών προσωπικοτήτων, που δηλώνουν που πίνουν καφέ, που τρώνε βραδυνό, πια στιγμή κόβουν τα μαλλιά τους, με ποιον εχουν σχέση, αν χώρισαν και τι πρόγραμμα έχουν για την ζωή τους, που μεταξύ μας πολύ αμφιβάλλω αν υπάρχει ζωή εκεί έξω για κάποιους που είναι on line 24ωρα.
Τα μαντάτα από το 'μελλον' μας δίνουν το στίγμα για χρυσαφένια δέντρα που θα βασίζονται σε νανοσωματίδια για να φωσφορίζουν στη νύχτα.
Οι τεχνολογίες προσπαθούν να κάνουν με κλικ τα τικ τακ της καρδιάς.
Δεν τα καταφέρνουν... ευτυχώς!!

Τα Χριστούγεννα κι η πρωτοχρονιά είναι ημέρες γεμάτες συναισθήματα αλλά το κάθε μας συναίσθημα έχει μια πρακτική παρουσία.

Αυτές τις ημέρες θέλουμε να ανανεώσουμε τον εαυτό μας, να αναγεννηθεί και να ξυπνήσει την επόμενη νέος, φρέσκος,αισιόδοξος και κεφάτος.
Θέλουμε να διασκεδάσουμε, να αγοράσουμε δωράκια για τον εαυτό μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Τρέχουμε να προλάβουμε, τον χρόνο (?) λες και νιώθουμε ότι αυτό που ζούμε ΤΩΡΑ δεν θα το ξαναζήσουμε.
Έχουμε δίκιο.. το ΤΩΡΑ δεν το ζούμε παρά μόνο μια φορά!

Κάθε χρονιά έχει το δικό της ΤΩΡΑ και κάθε φορά η μοναδικότητα είναι εκείνη που του δίνει την μαγεία!

Αν με ρωτήσετε προσωπικά θα σας πω ότι τελικά όλα είναι μέρος του marketing managment, αλλά δεν παύει να επιτρέπω στον εαυτό μου να κολυμπήσει στα γαλήνια νερά της ψευδαίσθησις που σου προσδίδει αυτή η επίκαιρη ομορφιά.

Έχω και εγώ την ανάγκη να ξεχάσω την ανεργία που ανεβαίνει, τους λογαριασμούς και το καλάθι της νοικοκυράς που κάνει μάχη καθημερινά με τον πληθωρισμό, την παγκόσμια οικονομική αστάθεια και τις αρρώστιες που παρ΄ολη την επιστημονική πρόοδο εξακολουθούν να 'θερίζουν' κόσμο.

Έχω ανάγκη να νιώσω ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα αφού το σήμερα το βλέπω και συγκριτικά είναι χειρότερο από το χθες.

Χαμογελώ λοιπόν, ανοιγοκλείνω τα μάτια μου στα πολύχρωμα φωτάκια και πείθω τον εαυτό μου ότι είμαι μια ευχάριστα εκπλησσόμενη παρατηρήτρια.
Χαμογελώ γιατί το χαμόγελο είναι δικαίωμα, ένα δικαίωμα που το έχω κερδίσει μέσα από μετωπικές συγκρούσεις με όλα τα συστήματα και τα καθεστώτα. Τίποτα και κανείς δεν θα το στερήσει από το πρόσωπο μου που μπορεί κι εκφράζει τα άλλα συναισθήματα με τα μάτια.
Στεναχώρια, απογοήτευση,λύπη, θυμός, αγανάκτηση, παράπονο κι ότι άλλο αρνητικό δίκαιο η όχι, έχουν την θέση τους στα μάτια μου, στα χείλη ομως το χαμόγελο μόνιμο κι ενάντια σ΄ολους και όλα τα στραβά, μένει εκεί.

Χοχοχο! Λέει ο πρωτοχρονιάτικος ζουμπουρλούδικος κύριος που πάντα απορούσα πως είναι δυνατόν να τον 'σηκώνουν' τα έρημα τα ελαφάκια, όμως φαίνεται ότι από μικρή δεν είμουν και πολύ πεπεισμένη οτι υπάρχει, κι ετσι ήταν εύκολο να το κάνω 'γαργάρα' το θέμα και να μην ασχοληθώ μαζί του.

Τα Χριστούγεννα είναι μια μαγική σφαίρα που μπορεί ο καθένας να δει την κοινωνία με τους αστέγους σε πλήρη αντίθεση με τα ζεστά σπιτικά και τα γεμάτα τραπέζια.
Τα Χριστούγεννα είναι ένας καθρέπτης που βλέπουμε σ΄αυτόν το μέσα μας, τα αισθήματα και τα ελαττώματα μας.
Τα Χριστούγεννα φέτος όπως και κάθε χρόνο μπορεί να είναι μια γιορτή που θα μας κάνει καλύτερους έστω για λίγες μέρες.
Τα Χριστούγεννα είναι μια λέξη που ο καθένας δίνει το δικό του χρώμα σ΄αυτήν.

Τώρα λοιπόν που ακούμε όλοι καμπανούλες - άλλοι ακούνε καμπάνες με οτι κι αν αυτό σημαίνει - θα ευχηθώ τα καλύτερα σε όλους και ειδικά στα παιδιά μικρά και μεγάλα που γλυκαίνει το βλέμμα τους στο αστραποβόλημα μιας χρωματιστής μπάλας, και στην θέα ενός κουτιού με μεγάλο φιόγκο.

Ελίνα - e_TeAr


Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Χριστουγεννιάτικες Διαφημίσεις

alt


alt


alt



alt



alt


alt


alt


alt


alt


alt


alt



Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2008

Προαστιακές διαδρομές

Θα ξεκινήσω με γκρίνια και ότι εν αρχή ήτο το χάος....και μετά ήρθε ο προαστιακός για να το εκμηδενίσει!

Είχα γράψει και παλιότερα (σε μια φιλοσοφική ανάλυση) για τον προαστιακό  ότι ήταν το μόνο μέσο μαζικής μεταφοράς (ΜΜΜ) που έκανε τόσο ντόρο για να δώσει ΤΙΠΟΤΑ.

Απίστευτη ταλαιπωρία φουκαράδων που στοιβάζονται ως τα ζώα σ αυτόν για να κάνει τις αναγκαίες του δουλειές η απάντηση στα εκατομμύρια ευρώ που χαλάστηκαν για να γίνει το "έργο"

Οι εργαζόμενοι στους σταθμούς - προφανώς σεκιουριταδες που έχει προσλάβει η εταιρεία - με μηδενικές συμπεριφορές (από το σταθμό Λαρίσης που θεωρείται κεντρικός μια "κυρία" του πόστου μας φώναζε ως πρόβατα να μην είμαστε στην άκρη- που καμία αντίρρηση ότι είχε δίκιο σ΄αυτο που έλεγε - αλλά το ύφος της ήταν για λαχαναγορά και να απευθύνεται στα μπρόκολα κι όχι σε ανθρώπους) και προαστιακούς που είναι "ζωγραφισμένοι" με graffiti κι όχι λόγω καλαισθησίας.
Κοινώς παρατημένα βαγόνια έξω άθλια στην όψη και μέσα οριακά διατηρημένα.
Ελάχιστα έτσι κι αλλιώς σε αριθμό που όταν είναι "νεκρή" ώρα κίνησης θυμίζει καλές προοπτικές, αλλά αν είναι ώρες "κανονικής" κίνησης θυμίζει τις εποχές που οι επιβάτες κρέμονταν από τα παράθυρα..
Η έλλειψη δε χώρου αποσκευών κάνει την παραμονή στο χώρο ασφυκτική.

οκ.. τέλος γκρίνιας! Πάμε στα υπόλοιπα (όχι δυσάρεστα)

Πήγαμε λοιπόν στο σταθμό, Προαστιακό υποσχέθηκα στη Χαρά.. τραίνο κανονικό ήρθε!
Που είναι ο προαστιακός οεο?
Τελικά ούτε με τραίνο δεν είχε μπει αυτό το επαρχιωτάκι η Χαρά!! Αυτά παθαίνουν όσοι έχουν αυτοκίνητο!

Προορισμός Κόρινθος. Κάτσαμε προσπαθώντας να δούμε από που έχει την καλύτερη θέα... εντάξει βρήκαμε γωνιά αφού αλλάξαμε μια δυο φορές θέση.

Ο οδηγός (?) ανήγγειλε "επόμενος σταθμός ΛΙΟΣΑ" και μεις βρήκαμε λόγο να χαμογελάσουμε. Ένας ένας ο σταθμός περνούσαν μπροστά από τα μάτια μας. Περάσαμε κι από το Μενίδι.. (α! ρε Σόφη, εγώ σε πήρα τηλέφωνο.. ας πρόσεχες... εχμ... τώρα που το σκέφτομαι, μήπως επειδή πρόσεχες δεν σήκωσες το τηλέφωνο???) και η άφιξη στην Κόρινθο ήταν γρήγορη με την πλάκα μας (τελικά το Μενίδι έχει θάλασσα? η μήπως λίμνη? λιμνοθάλασσα ίσως??) με τις φωτογραφίες μας... (πολύ βρώμα το τζάμι.. χάλια βγήκε το βιντεάκι της διαδρομής!)
Στον σταθμό της Κορίνθου μάθαμε ότι την Κυριακή δεν έχει συγκοινωνία για το κέντρο της πόλης (με πια λογική θα σας γελάσω..) και έτσι αποφασίσαμε το αναπόφευκτο να πάρουμε ταξί...
Μια γελαστή κοπέλα στο τιμόνι μας κοίταζε και μας είπε μπείτε λες και μας ήξερε (όμορφο πράγμα να χαμογελάει κάποιος) της ζητήσαμε να μας πάει σε μια ταβέρνα (που ήταν άλλου από εκει που ήμασταν άλλα δεν έχει σημασία...) και εκείνη μας πήγε στην παραλία (καλάμια νομίζω την είπε).



Μικρό Video

alt

Μόνο για αυτό... άξιζε όλα τα λεφτά!!!!

Μια παραλία που τις καλοκαιρινές εποχές φαντάζομαι θα είναι αρκετά δημοφιλής αν κρίνω από τις ξαπλώστρες που τώρα ήταν μαζεμένες η μιά πάνω στην άλλη (φθινοπωρινή εικόνα) δίπλα στις ομπρέλες που κάποιες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν και ήταν ξαπλωμένες να τις βρέχει το κύμα..

Το κύμα!!!!!



alt

Υ Π Ε Ρ Ο Χ Η εικόνα άγριας θάλασσας σε μια ακτή που σε άλλες συνθήκες θα ήταν ήσυχη και πειθήνια.
Ο αέρας ήταν δυνατός... έσπρωχνε όχι μόνο τα μαλλιά μας αλλά και μας προς την κατεύθυνση που φυσούσε.

Η βόλτα μας μικρή στην παραλία από τη μια μεριά στην άλλη αν και σιγά σιγά, λειτούργησε - σε μένα τουλάχιστον - σαν κάθαρση.
Η θάλασσα έκανε πάλι αυτό που κάνει πάντα στα συναισθήματα μου.. τα "βούτηξε" στο λευκό της αγνότητας και απάλυνε τα βαριά κάνοντας τα υποφερτά.

Η ώρα είχε περάσει και μεις γήινοι φευ... πεινάσαμε!!
Η παραλία δεν είχε και πολλές επιλογές αφού τα περισσότερα μαγαζιά ήταν κλειστά λόγω φθινοπώρου.. ένα μαγαζί που είχαμε δει πρώτο πρώτο φτάνοντας στην παραλία έμοιαζε συμπαθητικό κι έτσι αποφασίσαμε να μπούμε ....
Δεν είχαμε άδικο! Ήταν μια φιλική ταβέρνα-ουζερί, με νέους ιδιοκτήτες και φιλικό περιβάλλον.
Είπαμε να φάμε θαλασσινά (ναι.. ΚΑΙ καλαμαράκια) γύρω γύρω σκόρπια σε τραπέζια, στον πάγκο και στα παράθυρα κοχύλια... θαλασσινή όψη που μ΄αρεσε γιατί με συνέδεε με το καλοκαίρι που πολύ λυπάμαι όποτε το αποχωρίζομαι.
Στον τοίχο μας έκαναν γνωστό το τι θα επακολουθούσε με το ούζο που παραγγείλαμε...



alt

Ευγενέστατοι μας σέρβιραν ότι παραγγείλαμε και οι τιμές προσιτές (για την ιστορία το μαγαζί λέγεται "Αρόδου") τσακίσαμε τα παραγγελθέντα και είπαμε να ξεκινήσουμε άλλη μια βόλτα στην παραλία.
Βγαίνοντας από την πόρτα είδαμε τον freedom.. όχι. όχι τον γνωστό, το μαγαζί (?) που απλά δήλωνε με την ταμπέλα και φυσικά μας θύμισε τον "δικό" μας freedom που όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα τον βρεις από κάτω!!



alt

Η ώρα περνούσε και μεις θέλαμε καφέ... απόγευμα πια βρήκαμε ένα flocafe(!!) και χωθήκαμε ...
Καφές, γλυκό και... συνάντησα τον ωραιότερο άντρα της Κορίνθου!!
Μάτια θάλασσες... βλέμμα βελούδο.. ύφος 1000 αντρών με κότσια... παρουσία πληθωρική .. γέμιζε τον χώρο!!!



alt

Μόνο που - ως ενοχλητική θαυμάστρια - του πήγα την φωτογραφική μηχανή πολύ κοντά στη φατσούλα και μάλλον δεν του άρεσε!!!!!!



alt


Νύχτωσε σιγά σιγά... η θάλασσα που όσο κι αν ήταν άγρια με τον ήλιο φαινόταν υπέροχη, τώρα γκριζάρισε και θύμιζε χειμώνα...
Το κύμα δεν είχε σταματήσει ουτε μια στιγμή.

Εμείς όμως πρέπει να φύγουμε...
Ήταν μια διαφορετική μέρα... ο ύπνος το βράδυ ήσυχος αφού η νηνεμία της φουρτουνιασμένης θάλασσας πέρασε στην ψυχή.

Άλλη φορά να πάμε όλοι μαζί ε??


Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Εμένα οι συναυλίες μου αρέσουν....

Ετσι ξεκίνησα να πάω στην μεγάλη συναυλία που είχε και σοβαρό σκοπό.
Τα χρήματα από το ραδιομαραθώνιο του ΣΚΑΙ που εκανε και τη συναυλία, θα διατεθούν στο "Ταμείο Δασών".

Βγάλαμε εισιτήρια, φτιάξαμε το κέφι μας και... επιασε βροχή!!!
Αναβολή για την επομένη...

Τρίτη, την ίδια ώρα, στο Καλλιμάρμαρο - ωραίο στάδιο, με τα μάρμαρα και την επιβλητική εμφάνιση του - στημένη απ΄έξω να περιμένω τη Χαρούλα να μπούμε μεσα.

Ξεκίνησα κι έτσι εφτασα πιο νωρίς, μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω κόσμο και κοσμάκη.
Να δώ πράγματα που δεν θα τα έβλεπα αν εφτανα τελευταία στιγμή.

Ηταν όλοι εκεί....

Η
Ελληνοφρένεια κάνοντας σάτυρα με τον Μίνωα Κυριακού ανα χείρας ( που δεν κατάλαβα γιατί.. αλλα εκ των υστέρων έμαθα το γιατί ), εκεί και τα πανό για το σώσιμο του Υμητού απο τους αυτοκινητόδρομους, οι hotdogαδες, εκεί και η Sofi αλλα και οι λουκουματζίδες, είχε και τον παγκο με το μαλλί της γριάς!!

Μπαίνοντας μέσα, στην αρχική είσοδο στην θύρα 3 ήταν security (που δεν ξέρω σε ποιον ανήκαν ως ομάδα, στο κράτος = ολυμπιακή επιτροπή, ή ήταν ιδιωτική υπηρεσία?) που θέλησαν να ψάξουν την τσάντα μας με τακτ ομολογώ για να μην έχουμε ποτό και φαγητό που οπως είπαν απαγορεύονταν αυστηρά - το ύφος τους δεν σήκωνε αντίρρηση επ αυτού- και μετά περάσαμε απ τον έλεγχο των εισιτηρίων.

Ηδη ήταν αρκετοί μέσα, και φάνηκε οτι δεν θα γέμιζε το στάδιο - υπολογίζαμε οτι αρκετοί θα απουσίαζαν λόγω αναβολής απο την προυγούμενη μέρα - πήγαμε λοιπόν και διαλέξαμε στον κεντρικό διάδρομο ακριβώς κάτω απο το κάγκελο για να ακουμπάμε και την πλάτη.

Α! είχαμε και αφρολεξένια μαξιλαράκια που τα προμηθευτήκαμε εξω απο το στάδιο.. .ενα ευρουλίνη το 15Χ15 αφρολεξάκη που μου θύμιζε οτι τελικά πρέπει να αδυνατίσω!

Καθήσαμε λοιπόν κι αρχίσαμε να παρατηρούμε τον περιβάλλοντα χώρο - τι να κάνει κάποιος που κάθεται και δεν βρισκει τιποτα άλλο ενδιαφέρον... - άνθρωποι όλων των είδών, ηλικιών, προελεύσεων.

Η συρροή του κόσμου απίστευτη, εκεί που λέγαμε δεν θα γεμίσει το στάδιο, δεν έπεφτε καρφίτσα!
Απο ότι μάθαμε βέβαια άφησαν τις πόρτες ανοιχτές και μπήκαν ακόμη και χωρίς εισιτήριο, ίσως αυτό να δικαιολογεί πως μπήκαν οι μπύρες, οι κοκα κόλες κ.α. στον χώρο του σταδίου παρ΄ολο που τα μεγάφωνα μετέδωσαν καποιες φορές οτι απαγορεύεται το ποτό, το φαγητό και το κάπνισμα στον χώρο του σταδίου.

Με καθυστέρηση μισής περίπου ώρας ξεκίνησε το πρόγραμμα με τους χορευτές... εχμ.. sorry τον πατριαρχη ηθελα να πώ που πρασίνησε όχι απο
το κακό του αλλά επειδή λέει είναι "πράσινος πατριάρχης" που απο οτι κατάλαβα δηλώνει οικολόγος....
Μετά μέσω των γιγαντοοθονών του σταδίου θυμηθήκαμε τον "κυρ Αντώνη" με απαγγελία Μάνου Χατζηδάκη και μετάφραση στα γαλλικά απο την Μελίνα.
Η Φαραντούρη, με την επιβλητική της φωνή μας έκανε μια εισαγωγή στο θέμα της συναυλίας, ακολούθησε ο Τσακνής και το "κρύο" ακόμη στάδιο ξεσηκώθηκε απο τη φωνή του Νιόνιου που τραγούδησε τον "Καραγκιόζη"

...κι ύστερα μπήκε η Χαρούλα - οχι η δική μας - η Αλεξίου, αυτή την γυναίκα την εκτιμώ τόσο απο τη δισκογραφική της δουλειά που κάθε φορά που την βλέπω live το μετανιώνω κι αναρωτιέμαι τι στο καλό γίνεται και εχει τόση διαφορά !
Εκτός που τραγουδησε υποτονικά τραγούδια, έκανε και παρουσίαση ενός κορσικάνικου συγκροτήματος - φωνάρες οι άνθρωποι αλλα δεν κόλλαγαν με το γενικό περιβάλλον - οι οποιοι (εχω και μια κώφωση) μάλλον λέγονταν "Μουγρίνοι" (αν είναι αλλιώς και το μάθω, θα σας το πώ) .
Επιτέλους εμφανίστηκε στη σκηνή ο απίστευτος Βασίλης Παπακωνσταντίνου οπου τραγούδησε με την Αλεξίου δύο τραγούδια και αποχώρησαν κι οι δυο προς απογοήτευση των παρευρισκομένων (περιλαμβανομένου κι εμού) κι οχι για την Αλεξίου αλλα για τον Βασίλη....
Που πας παληκάρι μου και μας αφήνεις στα χέρια ή μάλλον στη φωνή του Νταλάρα???????
Ναι.. επόμενη εισοδο στη σκηνή, Νταλάρας... η ωραιότερη - κορυφαία- υπέροχη στιγμή του ήταν όταν επαιξε στον μπαγλαμα το "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" κι αυτό γιατί δεν τραγούδαγε.
Νταλάρας τέλος κι ηρθε η σειρά του Γιώργου Ανδρέου...
Ποτέ δεν κατάλαβα αφού κάποιος είναι καταξιωμένος κι αποδεδειγμένα καλός στην δουλειά του συνθέτη ή του στιχουργού γιατί θα πρέπει ντε και καλα να τραγουδίσει!!!
Είπε και αγαπημένα τραγούδια (Αγιος ο Έρωτας) και τα "εκτέλεσε" κατ ουσία!!!
Μετά βγήκε χοροπηδώντας η Τσαλιγοπούλου..
Εκανε κέφι, πως θα μπορούσε αλλιώς ? Μετά τον Ανδρέου θα έκανε κέφι το στάδιο με οποιον δηποτε! Να ΄ναι καλα η κοπέλα είπε καποια τραγούδια με ευχαριστησε δεν μπορώ να πώ οταν την άκουσα να τραγουδάει το "1000 σιωπές".

Και ώ! του θαύματος...
Στην σκηνή ο Βασίλης!! Yeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeesssssssss
Είπε τα δικά του, και φυσικά εκανε και τα σχόλια του, στο τραγούδι "Να καούν" είπε φράσεις (ξεσηκωνοντας τον κόσμο να τον χειροκροτάει σε κάθε προτροπή ) " να καούν τα καμένα" ,"να καούν τα λογιστήρια", "να καούν τα χρηματιστήρια" αφήνοντας αιχμές για το ποιοι καίνε.
Εδωσε δε συμβουλή στους πυρόπληκτους να μην περιμένουν απο κανένα.

Και πάνω που ήρθαμε στα ίσα μας, τσουπ! να η Αλεξίου πάλι....καλα .. θα με κάνει να την μισήσω!

Μετά τραγούδησε ο Μητσιάς, κλασσικά εικονογραφημένα αλλα.. respect.
Στάθηκε στο ύψος του (σ΄αυτόν πάντα έχω την απορία που πάει η candry προφορά του όταν τραγουδάει!!)

Ακολούθησε ο Μπάμπης Στοκας τραγουδώντας, η τουλάχιστον προσπαθώντας να τραγουδησει. Τον συνόδευσε αμέσως μετά ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας σε παλιά και νέα τραγούδια του.
Ακολούθησε ο Πορτοκάλογλου που διάλεξε λάθος - κατά την αποψη μου - τραγούδια . Μάλλον τον παρέσυρε το οτι η συναυλία ήταν για το περιβάλλον αλλιώς δεν εξηγείται με τόση δισκογραφία να διαλέξει "χλιαρά" τραγούδια... το ψιλο έσωσε που τραγούδησε με την Τσαλιγοπούλου το "Να με προσέχεις" αθάνατο, γλυκό και τρυφερό τραγούδι.

Ξέραμε οτι είμασταν στο τέλος , είχε αναγγελθεί οτι θα συμμετείχε κι ο Μητροπάνος, η αλήθεια είναι οτι είχαμε σκεφτεί οτι - ισως και λόγοι υγείας - δεν θα εμφανιζόταν, άλλωστε θα είχε μια καλή δικαιολογία αφού η αρχική ημερομηνία της συναυλίας δεν ισχυσε.
Αλλά..... ήρθε η αποζημίωση - απο τα ευτράπελα που συνέβησαν (θα τα πώ πιο κάτω) - οταν ακούστηκαν γνωστές νότες ...
Ο Δημήτρης Μητροπάνος γνώρισε την αποθέωση....
Ολο το στάδιο ορθιο και να χειροκροτεί σε σημείο να δυσκολευεται να ξεκινήσει να τραγουδίσει.. η μουσική απο την ορχήστρα σκεπάστηκε απο τα χειροκροτήματα!
Ξεκίνησε και μαζι μ΄αυτόν και ο ενθουσιασμός που ήταν κατακαθισμένος ομολογώ..
ΟΛΟ το στάδιο τραγούδησε, ολοι γνώριζαν τα τραγούδια του.. κι όταν τραγούδησε "Σ΄αναζητώ στη Σαλονίκη" ο ενθουσιασμός στο κατακόρυφο...
Η αποκορύφωση ήταν όταν εριξε μια δυο στροφές ζεϊμπεκιάς .
Τα χειροκροτήματα τον εστειλαν στα ουράνια!!
Ενθουσιασμένος ο Θάνος Μικρούτσικος (που μπαινόβγαινε με διάφορους καλλιτέχνες .. και ναι.. τραγούδησε κι αυτος!) τον αγκάλιασε και τον φίλησε.

Ηταν μια υπέροχη παρουσία, ισως (για να μη φανώ υπερβολική) η καλύτερη παρουσία, ισοψηφούσας του Βασίλη που ηταν στην κατηγορία 'καλό αλλα λίγο"

Η συναυλία έκλεισε με μια γλύκα στο στόμα (οχι δεν ήταν απο τη σοκολάτα, αυτή την εφαγα στην αρχή) απο τα τραγούδια που τραγουδησα χωρίς να νοιαστώ αν τραυματίζω την ηχητική ευαισθησία των γύρω μου, κι επίσης μια χαρουμενη διάθεση κι ένα κέφι να έρθω να σας τα πώ!!

Τα ευτράπελα

Εξηγώ: Εκεί που κάτσαμε ήταν στον διαχωριστικό διάδρομο μεταξύ πάνω και κάτω μέρους του σταδίου, εμείς είμαστε ακριβώς κάτω απο τα κάγκελα, και επιλεξαμε την θέση για να ακουμπάμε την πλατούλα μας γιατί κακά τα ψέματα ενα λουμπάγκο μπορεί και να το πάθαινα αν καθόμουν ολες τις ώρες μετέωρη, χωρίς ενα ακουμπηστήρη!!

alt
Εδώ τα καγκελάκια που λέγαμε

Είχαμε κάτσει λοιπόν ωραία και καλά και είχε ήδη ξεκινήσει η συναυλία...
Είναι γεγονός οτι ακόμη και σε ενα χώρο χιλιάδων ανθρώπων είναι κάποια τραγούδια που θέλεις να τα "ακούσεις" πραγματικά και οι ανευ λόγου θόρυβοι ενοχλούν.. οταν μάλιστα είναι και συνεχής η ροή τους!!!

Στα κάγκελα λοιπόν μαζεύτηκε κόσμος - προφανώς οι τζαμπατζήδες που λέγαμε - και βρεθήκαμε να έχουμε κόσμο πάνω απο το κεφάλι μας σε απόσταση περίπου ενός μέτρου.

 
alt 

Εμείς είχαμε την "τύχη" να είμαστε κάτω (στην κυριολεξία) απο την παρέα δύο νεαρών κοριτσιών κι ενός νεαρού που τις συνόδευε.

Οι νεαρές λοιπόν κατά την διάρκεια της συναυλίας γλώσσα δεν εβαλαν μέσα τους. Συνομιλούσαν τόσο δυνατά που σε κάποιες - αρκετές - στιγμές κάλυπταν τον ήχο της ορχήστρας και του τραγουδιστή/στριας.
Οπως καταλαβαίνεται κρόσσια τα νευράκια μου!

alt
Και τι κουτι, κουτί.. και τι κουτή κουτοί....

Α!! ξέχασα να σας πώ, οτι οι εισερχόμενοι μπουλουκοειδώς είχαν το προνόμιο να φέρουν και μπύρες, κοκα κολες, πατατάκια... κ.α.
Ετσι εκτός απο την ομιλία που ήταν εκνευριστική, είχα και το νού μου μη πάρω κανένα κουτάκι μπύρα παραμάσχαλα, κι οχι τίποτα άλλο με το στυλάκι που εβλεπα να αποπνέουν οι νεαρές θα μου ζητούσαν να το πληρώσω κι ολας!

Σε κάποια στιγμή λοιπον, φανερά εκνευρισμένη κι ενώ είχαμε ήδη φτάσει μ΄αυτόν τον τρόπο στο μέσο σχεδόν της συναυλίας, είπα μια φράση στη Χαρά "δεν εχουν βάλει γλώσσα μεσα τους! " σε ύφος αγανάκτησης, και αρκετά δυνατά ώστε να τις βάλω να σκεφτούνε και να το σταματήσουνε!
Πόσο μακράν νυχτωμένη ήμουν η μεσήλιξ!
Η αντίδραση της μιας κοπελιάς ήταν "και που να δείς να την βγάλω κι άλλο τι θα γίνει, κάνω κι άλλα πράγματα με την γλώσσα αλλα σε σενα δεν θα μπορέσω"

Κάγκελο η υποφαινόμενη!!
Ο γιός μου - υποθέτοντας απο την όψη της- πρέπει να είναι μεγαλύτερος της....
Ειπα να μην το συνεχίσω, αλλωστε εκει είμασταν για να περάσουμε καλα, και αν το τράβαγα σίγουρα δεν θα γινόταν κατι τέτοιο.....

Πέρασε η ώρα κι ενώ συνέχιζαν ακάθεκτες οι νέες, το μέλλον της Ελλάδος και δή το οικολογικό μιας και η συναυλία είχε τέτοιο χαρακτήρα, συνέχιζαν να συζητάνε τα αδιάφορα...

alt

Ωσπου ένιωσα την γνωστή διαφήμιση "μην το πιείτε, λουστείτε" κατά γράμμα....
Ενα απο τα κουτάκια - της έταιρης κοπελιάς - μου ήρθε καπέλο!
Μούσκεμα έγινα απο μπύρα! Μπύρα στην μπλούζα μου, μπύρα στην ζακέτα μου, μπύρα στην τσάντα μου κι οχι μόνο στη δική μου!
Πήρε "μυρωδιά" μπύρας κι η Χαρά που ήταν δίπλα μου....

Στο απώγειο το τσιτωμένο νεύρο μου, αρπάζω το κουτί και το πετάω προς τον διάδρομο (οπου τύχαινε να είναι και η ιδιοκτήτρια του) η οποία υποθέτοντας απο την προηγούμενη υποτονική αντίδραση μου οτι δεν θα μπορούσα να εχω το "θράσσος" να διαμαρτυρηθώ!
Κοιτώντας με - αρχικά- με το βλέμμα της απορημένης αγελάδας και κρεμασμένο το σαγόνι της απο την έκπληξη, είπε - προσωρινά - ξαφνιασμένη "ετοιμαζόμουν να πώ συγνώμη" και αφού μάλλον επανήλθε στον "καλό της " εαυτό, αρχισε να με "λούζει" ως μαλακτικό της μπύρας που προηγήθηκε με χυδαίες ακατονόμαστες βρισιές που προφανώς διδάχθηκε απο τους γονείς ή γενικότερα το περιβάλλον της!

Η Χαρά τόλμησε να πάρει το μέρος μου, το ίδιο και η Ρούλα οπότε, ο στόχος της εγιναν εκείνες με το ίδιο υβρεολόγιο!
Η Ρούλα έφυγε για να βρεί κάποιον υπεύθυνο (?) να βάλει τα πράγματα στη θέση τους αλλα δεν βρήκε κανέναν... κι επέστρεψε άπρακτη, οπότε είχαμε την ευτυχία να τους έχουμε εξακολουθητικά πάνω απο το κεφάλι μας για αρκετή ώρα ακόμη.
Επειδή δε δεν μπορούσα να κάτσω στο σημείο που είχε χυθεί η μπύρα ( αν και το τζίν μου ήταν αποροφητικό τωρα που το σκέφτομαι, κι ετσι θα γλύτωναν τη φθορα τα μάρμαρα... ) ανέβηκα στο σημείο που ήταν το κάγκελο και που είχαν ακουμπήσει τις άλλες μπύρες τους....

Τόλμησα πολλά.. ετσι (για "να σ΄εκδικηθώωωωωωωωωω" που τραγούδησε κι ο Μητροπάνος) ήρθε η κοπελιά και ούρλιαζε τα τραγούδια της συναυλίας στο αυτί μου, σε σημείο να νιώθω την ανάσα της (ειρωνία : εκείνη την ώρα τραγουδούσε η Τσαλιγοπούλου το 1000 σιωπές!!) και κάπνιζε φυσώντας τον καπνό στο κεφάλι μου σε σημείο να ανεμίζουν τα μαλλιά μου σε κάθε της φύσημα....

Δεν το συνέχισα, εμαθα απο τη ζωή οτι σε κάθε διαμάχη αυτός που την σταματάει είναι αυτός που εχει μυαλό και το χρησιμοποιεί.

Χάλασε η διάθεση της Χαρούλας, της Ρούλας, των νεαρών ... εμένα απλά με λύπησε.
Με λύπησε που θα μπορούσαν να είχαν λυθεί όλα αν τα παιδιά αυτά είχαν ΑΓΩΓΗ...
Πολύ φοβάμαι οτι ουτε τα 10 ευρώ της συναυλίας που δώσανε (αν δώσανε) ούτε τα δυνατά χειροκροτήματα που εδιναν σε μηνύματα που προσπαθούσαν να περάσουν οι καλλιτέχνες τους εκανε ανθρώπους με συνείδηση.

Αν στον άνθρωπο δεν μπορουν να φερθούν ανθρώπινα τότε τι μπορούν να κάνουν στη φύση?

alt

Αν στον πλούτο που υπάρχει ήδη κεκτημένο - το Καλλιμάρμαρο - δεν μπορούν να φερθούν με σεβασμό χύνοντας τις μπύρες τους και αλλιώνοντας το μάρμαρο που τους φιλοξενούσε τότε πως μπορεί κανεις να εμπιστευτεί το μέλλον της χώρας στα νιάτα?

alt

Ομως δεν θέλω να είμαι αδικη. Δεν είναι όλοι οι νέοι ετσι ΕΥΤΥΧΩΣ!
Πολύ θα ήθελα όμως να εκφράσω μια ευχή, να μην είναι αυτοι οι νεαροί που είδα στη συναυλία ο κανόνας....
Ποιές ευχές πιάνουν ομως σήμερα???


Κυριακή, 11 Μαΐου 2008

Για τις μανούλες



Στην  γυναίκα που χαρίζει ζωή, στην μητέρα ενός εκάστου από εμάς ....



Profile

h_elina e_TeAr / Ελίνα
Αθήνα

Γνώμονας ζωής πια... Κανείς δεν αξίζει το δάκρυ σου, κι αυτός που το αξίζει δεν σε κάνει να κλαίς!!

Ημερολόγιο

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
Powered by pathfinder blogs